Vijf minister-presidenten en de premier

2014-07-31 11_26_50-Pressemitteilungen _ Oliver Paasch _ Ministerpräsident der Deutschsprachigen GemBelgië blijft verrassen. Je doet je best om de ontwikkelingen in het land zo goed mogelijk te volgen en dan blijkt opeens dat het land al twee maanden lang een nieuwe minister-president heeft. Op een steenworp afstand van Vaals is Oliver Paasch, een 42-jarige politicus van een regionale partij die zich Pro deutschsprachige Gemeinschaft (ProDG) noemt, al volop bezig de belangen van de 76.000 Duitstalige Belgen aan de oostgrens met Duitsland te verdedigen. Op zijn website blijkt dat hij een druk bestaan heeft. Hij tekende bijvoorbeeld verzet aan tegen de tol voor automobilisten op wegen in Duitsland en ontmoette Peter Altmaier, het hoofd van de kanselarij van bondskanselier Angela Merkel in Berlijn.

20140722_86

Paasch (links) in gesprek met Merkels naaste adviseur Peter Altmaier. De Hessische minister-president Volker Bouffier (vierde van links) luistert. | Foto: Horst Wessel, Staatskanzlei Wiesbaden

Nu is de minister-president (let op, niet premier – zie laatste alinea) van de Duitstalige Walen in het complexe Belgische politieke en culturele landschap niet zo heel erg belangrijk, dus een groot gemis is het niet om en nog niet over te hebben geschreven. De Vlaamse kranten schreven er ook vrijwel niet over, of zelfs helemaal niet. In het digitale archief van bijvoorbeeld De Tijd zijn alleen enkele webartikelen te vinden.

De minister-president van de Duitstalige Gemeenschap heeft in de praktijk een statuur die vergelijkbaar is met die van een  burgemeester van een middelgrote gemeente. Paasch’ voorganger Karl-Heinz Lambertz, die vijftien jaar lang het ambt vervulde, interviewde ik eens in zijn kantoor in Eupen. Zijn woordvoerder bracht mij wel naar zijn onopvallende kamer in een weinig pretentieus regeringsgebouw in het kleine centrum van Eupen, maar verdween nog voordat het gesprek begonnen was.

Maar Paasch is wel een van de vijf minister-presidenten die België kent sinds de opdeling enkele decennia geleden in semi-autonome regio’s en gemeenschappen. En hij is ook niet de enige die nieuw in het ambt is. Vlaanderen, Wallonië en de Franse Gemeenschap (in Wallonië en Brussel) hebben na de verkiezingsronde van eind mei alle nieuwe politieke leiders: Geert Bourgeois zetelt sinds vorige week in het Vlaamse regeringsgebouw aan het statige Martelarenplein in Brussel, Rudy Demotte stuurt de Fédération Wallonie-Bruxelles (de nieuwe officiële naam van de Franse Gemeenschap) aan en waarnemend voorzitter van de Parti Socialiste Paul Magnette heeft zijn intrek genomen in het ‘Elysette’ in Namen. Alleen Rudi Vervoort bleef op zijn plaats, als minister-president van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

En natuurlijk krijgt België ook een nieuwe premier: Kris Peeters, als de onderhandelaars het eens kunnen worden. In de Belgische terminologie is Peeters geen minister-president. In Nederland worden minister-president en premier door elkaar gebruikt, maar in België is er een strikt, staatsrechtelijk onderscheid: de premier is de voorzitter van de federale regering, de minister-presidenten besturen de regio’s (3) en de gemeenschappen (2, de Vlaamse Gemeenschap is samengevoegd met het Vlaamse Gewest).

Ingewikkeld? Jazeker. Dat vindt ikzelf ook, en de redactie in Amsterdam eveneens. ‘Laat ze ermee stoppen’, is de spontane reactie van een collega aan wie ik het Belgische staatsmodel probeer uit te leggen.

Advertenties

One thought on “Vijf minister-presidenten en de premier

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s