België is in een ander land geworden

België is een ander land geworden. In een week tijd. Precies in de week die ik met mijn gezin in Cornwall doorbracht en waarin ik dus de pen moest laten rusten. Voor mij best een frustrerend gevoel. Want schrijven over België is boeiend. Het land is door zijn combinatie van de harde confrontatie tussen de Germaanse en de Romaanse culturen en het gegeven dat het een direct buurland van Nederland is, bijzonder lonend en inspirerend om journalistiek te volgen.

Wat gebeurde er in die week? Dinsdag kreeg Wallonië een nieuwe minister-president. Paul Magnette, voorzitter van de Parti Socialiste en burgemeester van Charleroi, volgde partijgenoot Rudy Demotte op, die overigens wel minister-president van de Franse Gemeenschap bleef. Drie dagen later werd Geert Bourgeois Vlaams minister-president. Vlaanderen heeft daarmee voor het eerst een Vlaamse nationalist als regeringsleider, een prominent lid van een partij die loskoppeling van Wallonië nastreeft. Op de dag dat Magnette de leiding over de Waalse regering op zich nam, werd ook duidelijk dat alles erop wijst dat België toch een centrum-rechtse regering krijgt, een regering zonder de PS en zonder diens Vlaamse zusterpartij sp.a. Met Kris Peeters, de vorige Vlaamse minister-president, als premier.

De analyses over wat met name deze laatste ontwikkeling – vijf jaar regeren zonder de PS – voor de zuiderburen betekent, zijn al geschreven. Daar ga ik op dit moment niets aan toevoegen.

Bij Bourgeois maak ik nog wel graag een persoonlijke kanttekening. Eind april was ik op een zondagmorgen bij een verkiezingsbijeenkomst van de Vlaams-nationalistische N-VA in Brugge. De gehele top van de partij van Bart De Wever was er. Zo heel gemakkelijk was het niet om als journalist exclusieve aandacht van de partijprominenten te krijgen. De Wever werd afgeschermd door zijn woordvoerder en liet ook duidelijk blijken het erg druk te hebben – hij had overigens wel tijd om een halfuurtje te gaan lunchen in een bistro op ’t Zand tegenover het gebouw waar de partij bijeenkwam. Andere leden, onder wie Ben Weyts, die nu als Vlaams minister van verkeer belangrijk is voor Nederland, beantwoordden mijn vragen vol ongeduld (Wyets: ‘Ik moet nu weg, mijn familie staat te wachten’).

Maar er was er een die die na afloop op ’t Zand, een plein aan de rand van het centrum van Brugge, alle tijd had voor een journalist uit het buitenland: Bourgeois. Ook Bourgeois stond overduidelijk onder druk: enkele partijgenoten stonden te wachtten om samen het historische centrum in te duiken. De antwoorden op mijn vragen zijn nu niet meer zo relevant, maar het beeld dat ik in die tien minuten van zijn karakter kreeg, is nog wel ter zake dienend. Bourgeois ging geduldig en uitgebreid op alle vragen in die ik hem stelde. Op een waarachtig vriendelijke en kalme wijze – geen slechte eigenschap voor een minister-president.

20140427. BRUGGE. NVA verkiezingscongres :Geert Bourgeois, Bart De Wever en Lisbeth Homans. FOTO BAS BOGAERTS

Bourgeois (links) bij de partijbijeenkomst in april in Brugge. Naast hem N-VA-voorzitter Bart De Wever en partijgenoot Liesbeth Homans.

x

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s