Georgië maakte het allemaal al eens mee

Gisteren was de vicepremier van Georgië in Nederland en dat zou normaal gesproken journalistiek niet bijzonder uitdagend zijn geweest. Georgië ligt ver weg in de Kaukasus, op de grens van Europa en Azië, telt maar 5 miljoen inwoners en is heeft een zwakke economie, zoals alle landen in de regio. De wederzijde handel met Nederland bedraagt slechts $ 150 mln, volgens Georgische opgave. Het Financieele Dagblad schrijft zelden over ontwikkelingen in het land. Over de presidentsverkiezingen van oktober 2013, waarbij Micheil Saakasjvili, de winnaar van de Rozenrevolutie uit 2003, uit het zicht verdween, hebben wij zelfs met geen letter geschreven.

Maar de crisis in Oekraïne en in het bijzonder de Krim hebben Georgië naar de tweede rij op het wereldpodium geduwd. Want de Georgiërs hebben zes jaar geleden, in 2008, ervaren wat het is om Russische troepen op het eigen territorium te hebben. Saakasjvili trapte in de zomer van dat jaar in de val die Moskou had gezet. Hij gaf zijn leger op 7 augustus bevel om te schieten op de afvallige regio Zuid-Ossetië, waar etnische Russen in de meerderheid zijn, net als op de Krim. De Russen reageerden gretig. Pantservoertuigen staken de grens over, wat sinds het einde het einde van de Afghaanse Oorlog in 1989 niet meer was gebeurd. Bij een bombardement in Gori, de geboortestad van Josef Stalin, viel ook het enige dodelijk slachtoffer van buiten de regio: RTL-cameraman Stan Storimans.

Het bezoek van de Georgische vicepremier, tevens minister van economische zaken, aan Nederland was vanwege dit eigen trauma met een Russische inval – Zuid-Ossetië en Abchazië liggen voor Tbilisi ook vijfenhalf jaar later nog onbereikbaar achter prikkeldraad – nu wel een journalistieke kans. Ik sprak de politicus, Giorgi Kvirikasjvili, in Den Haag, tussen een afspraak van hem met minister Lilianne Ploumen en een lunch met vertegenwoordigers van het Nederlandse bedrijfsleven. Het interview met de minister verscheen vandaag in het FD.

Het gesprek zelf leverde veel op, zoals bijna altijd aanzienlijk meer dan dat ik in de krant in de krant kon plaatsen. Maar de voorbereiding was ook zinnig. Ik keek bijvoorbeeld naar een van de afleveringen uit de vierdelige serie die de BBC in 2013 heeft uitgezonden over de Russische president Vladimir Poetin. Deel drie gaat exclusief over de oorlog in Georgië in 2008.

Veel van wat zich destijds afspeelde, kon ik mij niet goed herinneren. Bijvoorbeeld de rol van de Franse president Nicolas Sarkozy als bemiddelaar van de Europese Unie. Sarkozy sprak met Poetin onder meer in de marge van de opening van de Olympische Spelen in Peking, een dag nadat het schieten begonnen was. Zijn topadviseur Jean-David Levitte geeft in de BBC-documentaire treffend weer hoe het gesprek liep. Op elk voorstel van Sarkozy antwoordde Poetin, destijds premier, met niets anders dan een kort ‘njet’.

Een opvallende overeenkomst met nu, zo leer ik uit de documentaire, is de tegendraadsheid van Angela Merkel. De Duitse bondskanselier verzette zich in de maanden voor de oorlog met hand en tand tegen het toekennen van de MAP-status aan Georgië. Saakasjvili had de Amerikaanse president George W. Bush begin 2008 zover gekregen dat Washington akkoord ging met het starten van de formele procedure om Georgië op te nemen in de Navo. Maar Merkel vond het risico van een direct conflict tussen Moskou en de Navo veel te groot en hield de boot af. Georgië moest, samen met Oekraïne, genoegen nemen met een vage belofte. Gelukkig ging het zo, want de Kaukasus is een nog veel groter kruitvat dan de Krim.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s